Ik lees vaak op de weblog http://www.zeekomkommer.nl/, ik vind dat deze dame prachtig kan schrijven, haar gevoelens vloeien zo goed over in woorden. Ze raakt me steeds met haar woorden, zeker nu nadat er iets verschrikkelijk is gebeurd in haar leven. Ze is zo moedig, ik bewonder haar ervoor.
Klinkt misschien allemaal beetje raar, maar als je even gaat kijken en leest dan begrijp je het wel.
Nu las ik vandaag weer een tekst op haar blog, en die deed me zo denken aan een gedicht dat ik ooit schreef, en ja ik dacht het dan ook maar op mijn blog te zetten.
Ik schreef het enkele jaren terug, ik kan me nog steeds mijn emoties herinneren toen ik het schreef, ik kan me nog steeds de reden herinneren waarom ik het schreef. Ik shreef en schrijf om dingen te kunnen verwerken en begrijpen, dit is er ééntje van de categorie verwerken, verwerken van een periode die was geëindigd maar dat kon ik toen nog niet aanvaarden.
Nu bijna twee jaar geleden heb ik eindelijk de moed gehad om de feiten onder ogen te komen en een nieuwe start te nemen, maar dan wel één met nieuwe wensen in een nieuwe wereld! Ik denk dat het de moedigste en beste beslissing is geweest die ik ooit heb gemaakt, er is niets dan positiefs uit voortgekomen.
Ik hoop, ik wens
een nieuw begin
een nieuwe start.
Ik denk steeds aan vroeger
en word dan bang,
dan wil ik één worden
met de lucht.
Ik verdwijn en kom
nooit meer terug.
Ik ben bang en
ik vlucht,
in mijn nieuwe wereld
met mijn oude wensen.
