Gedicht

Ik lees vaak op de weblog http://www.zeekomkommer.nl/, ik vind dat deze dame prachtig kan schrijven, haar gevoelens vloeien zo goed over in woorden.  Ze raakt me steeds met haar woorden, zeker nu nadat er iets verschrikkelijk is gebeurd in haar leven. Ze is zo moedig, ik bewonder haar ervoor.

Klinkt misschien allemaal beetje raar, maar als je even gaat kijken en leest dan begrijp je het wel.
Nu las ik vandaag weer een tekst op haar blog, en die deed me zo denken aan een gedicht dat ik ooit schreef, en ja ik dacht het dan ook maar op mijn blog te zetten.

Ik schreef het enkele jaren terug, ik kan me nog steeds mijn emoties herinneren toen ik het schreef, ik kan me nog steeds de reden herinneren waarom ik het schreef. Ik shreef en schrijf om dingen te kunnen verwerken en begrijpen, dit is er ééntje van de categorie verwerken, verwerken van een periode die was geëindigd maar dat kon ik toen nog niet aanvaarden.
Nu bijna twee jaar geleden heb ik eindelijk de moed gehad om de feiten onder ogen te komen en een nieuwe start te nemen, maar dan wel één met nieuwe wensen in een nieuwe wereld! Ik denk dat het de moedigste en beste beslissing is geweest die ik ooit heb gemaakt, er is niets dan positiefs uit voortgekomen.

Ik hoop, ik wens
een nieuw begin
een nieuwe start.
Ik denk steeds aan vroeger
en word dan bang,
dan wil ik één worden
met de lucht.
Ik verdwijn en kom
nooit meer terug.
Ik ben bang en
ik vlucht,
in mijn nieuwe wereld
met mijn oude wensen.

Een dag als elke andere

Vandaag…een dag als elke andere.

Opstaan en voor de rest alleen zijn.
Alleen in een vlakte, alleen zonder mens, dier of eender wat in de buurt, alleen zijn.
Kijken, absorberen, leren, wat (aan)geleerd is uitvoeren…wegdromen naar de toekomst.
Ik…in het heden, in het verleden; toen nu…
(R)evolutie…van mijn aura tot mijn zijn.
Me bedenken, vooruitspoelen…maar op pauze blijven hangen…slapen

Morgen beter!

My point of view

Ik heb het ‘My point of view’ genoemd omdat het mezelf voorstelt die naar de wereld kijkt en de indrukken en gevoelens die ik daarbij krijg, en ik kon het beter uitdrukken in het Engels vandaar de Engelstalige naam.

Maandag 18/12/2006 of eindejaarsshopping.

Mijmerend loop ik rond, zoekend in onze maatschappij naar iets wat ik geschikt vind om cadeau te geven. Ik zeul de dagelijkse last op mijn schouders mee terwijl ik door de straten dwaal. Overal hangen er opvallende, flitsende aanbiedingen, maar niets is geschikt.
Het is 2°C lees ik ondertussen op een thermometer, de schapenherder die een maand geleden zei dat het koud ging zijn rond kerstmis bleek gelijk te hebben!HOERA voor volkswijsheden!

Ik stap maar verder, wandel een steegje in en ga een sympathiek ogend winkeltje binnen. Daar had ik iets kunnen vinden, maar dan alleen voor mezelf. Dan maar vol goede moed terug het commerciële centrum van Gent binnen. Ik weet niet hoe het komt, maar ondanks het overaanbod lijkt de markt niets te bieden te hebben voor de personen die ik iets wil geven. Mijn zoektocht duurt nu al uren en ik sta nog maar één cadeau verder.
Ik wil mijn zoektocht opgeven, maar zet dapper verder. Ik vind het leuk om dingen te geven en nog leuker om dingen te kopen, maar nu heb ik gewoon zin om de trein naar huis te nemen. Moest ik niet nog een les hebben had ik die optie misschien kunnen overwegen.

Ik zet me even te rusten, dwaal door de oneindige gangen van mijn gedachten, open alle deuren die er zijn, hopende dat achter één van hen de hoofdprijs schuilt.
Mensen kijken me aan, eerder vragend dan verwijtend, misschien is het omdat ik de wanhoop nabij ben en het in mijn ogen te lezen staat.
Helemaal onderaan, op de bodem van de bodemloze put van men gedachten, schijnt een lichtje en er duiken plots toch enkele ideeën in mijn hoofd op.
Ik wil alle kanten tegelijk uit. Oh leuk…vier cadeautjes in ‘no time’.

Ik verlaat het drukke commerciële centrum op weg naar mijn oase van kennis genaamd Blandijnberg. Om daar nog even tot rust te komen.

Foie gras?!

Vandaag(14/12/2006) lees ik in de krant dat België, na Japan en Spanje, de grootste afnemer is van foie gras uit Frankrijk, VERSCHRIKKELIJK!!!

Dit is toch wel heel erg! De lijdensweg die het dier in kwestie moet afleggen lijkt onbeduidend, maar wie weet over wat hij spreekt, weet dat dit samen gaat met verschrikkelijke pijn, vetmesterij en andere gruwelijke praktijken. Voor zo’n “westers” land te zijn, zijn we wel niet bijzonder ontwikkeld. Want zelfs toen we nog in het stadium van oermens verkeerden waren we zelfs niet zo wreed! Korte pijn en geen maandenlange marteling, als het dan toch moet!
Voor zover ik weet kunnen we nog perfect overleven zonder foie gras ( meld het mij als je uitzonderingen hierop kent), integendeel zelfs, cholesterol en de hartkwalen die erop volgen zijn wel degelijk op lange termijn dodelijk. Maar ja, je krijgt het lot dat je verdient zeker :-s ?
Dergelijke “luxe”artikelen zou men beter afschaffen niemand mist er iets mee.

En trouwens, staat niemand dan stil bij wat ze eten? Ik ben zelf geen vegetariër, maar ik eet niet veel vlees. Ik weet bijvoorbeeld dat je maar een kleine vuist vol vlees nodig hebt als mens op een dag (echt niet meer) en dat kan je zelfs perfect vervangen als vegetariër. Dit alles doet me trouwens ook denken aan de walgelijke stukken steak die men krijgt voorgeschoteld in restaurants. Je kent ze wel die stukken waar het bloed nog uitdrijft, sommige mensen hebben duidelijk nog nooit gehoord van spoelwormen(http://www.wormvrij.nl/pluimvee/beeld_pluim/kleine+grote_spoelworm.jpg) of lintwormen(http://www.artis.nl/paginas/a/tijdschrift_artis/jaargang_47/img/471wormen.jpg). Want ook al is het vlees nog zo gekeurd, de cysten van deze wormen zijn soms echt niet te detecteren, door je vlees goed te bakken maak je deze onschadelijk, maar rauw vlees, daar overleven ze in. En dan start een nieuwe levenscyclus…in je darmen!

Dus het lijkt me toch beter wat minder ongezonde vleesbereidingen te eten, en eens die lekkere groenten en fruit te proberen, of op zijn minst producten die niet het resultaat zijn van martelingen.

Wat me spijtig genoeg ook weer aan bont doet denken. Zinloze slachtpartijen om dieren hun vacht te gebruiken voor een meestal erg lelijke jas! Loop je dan als trotse bondbezitter te pronken; ik draag de vachten van dieren die een verschrikkelijke dood zijn gestorven, want probeer je maar eens in te beelden hoe het voelt levend gevild te worden. Empathie, ik denk niet dat veel mensen dit woord begrijpen…stel jezelf eens in de plaats van dat dier, dat verschrikkelijke doodsangsten moet doorstaan en daarna komt nog de pijn…

Enkele nuttige en voor sommige mensen leerrijke links:
http://www.peta.nl/fur_faq.asp
http://www.peta.org/
http://www.gaia.be/
http://moijeveuxvivre.free.fr/images/Fourrure%20dossier/fur.wmv (niet voor gevoelige kijkers, dit is echt verschrikkelijk!!!)

Drang naar meer…

Ik ben nog elke dag verwondert over alles dat ik rondom mij zie,
ik kan soms dingen helemaal niet vatten.
Ik probeer steeds meer te otdekken,
ik wil steeds meer weten,
het houdt niet op.

Soms vraag ik me af of iedereen zo is?

Uit de oude doos: Ereburgerschap

 

“Hitler is eindelijk ereburger af van Aschersleben in Saksen-Anhalt”, zo schrijft de krant vandaag (08/05/06). Deze titel heeft hij zo’n 73jaar mogen dragen. Toch wel een beetje schandalig dat ze dat daar in Aschersleben even vergeten waren.

Naar eigen zeggen waren ze met belangrijker zaken bezig en had niemand hen gevraagd om Hitler hem zijn titel te ontnemen. Alsof zoiets moet gevraagd worden!!!

Toch wel een opmerkelijk feit dat onopgemerkt, doorheen de tijd in de vergeethoek was geraakt. Ik vraag mij dan af wat men daar belangrijk vindt, want ik vind dat dit toch maar weinig respect toont voor al de miljoenen slachtoffers die gemaakt zijn door Hitler’s toedoen.

Dat moet voor hen een slag in het gezicht zijn geweest. Want je kunt zeggen:”och, wat doet een simpele titel daar nu toe?” maar dat laat toch maar weer zien dat men precies niet zo zwaar tilt aan de feiten die toen gepleegd zijn, want zoiets vergeet je niet zomaar!

Sociaal zijn

De wereld opende zijn deuren deze week, het was alsof ik de doos van Pandora had gevonden en  iedereen me opeens kon waarnemen. Een prettig gevoel,  eindelijk mensen die bijna interessant zijn.

Stil

Je verdwijnt stil uit mijn
echte leven
maar meer en meer kom ik je
op mijn ondergrondse paden
tegen
Nu ben je voorgoed in
je eigen web gevangen
Ook al zie ik geen einde aan je
bestaan
ik weet dat onze blikken niet meer
zullen kruisen
en dat je niet terug keert van de weg
die je hebt gekozen
maar ergens hoop ik gewoon
nog eens iets van je te horen

leven

ik weet niet waar te beginnen
soms…
soms is het dan weer
allemaal duidelijk
de banaliteit van mijn
leven
de liefde voor het kleine
de schoonheid overal
de pracht van licht en
donker en vooral
de uitgestrektheid van het bestaan…
en de bloei van jong en oud
verslagen door al die pracht
met stappen op weg
naar nergens
want deze reis is
nog zo lang…
beroert door druppels regen…
langs de wolken heen